De auteur zet in dit boek de restauratie van het model van de Mediatietheorie voort, die hij in zijn vorige werk had aangevat, en voltooit die ook. Een noodzakelijke restauratie, want het model van de TdM was aangetast door een misvorming.
De auteur zet in dit boek de restauratie van het model van de Mediatietheorie voort, die hij in zijn vorige werk had aangevat, en voltooit die ook. Een noodzakelijke restauratie, want het model van de TdM was aangetast door een misvorming.
Een constructiefout die wortelt in de gebrekkige modellering van de retoriek en uitmondt in een foutieve opvatting van het weten. Voordat Adrien Morel haar herstelt, begint hij met haar aan te tonen. Want het bestaan van deze misvorming wordt door de mediationisten ontkend. Voortaan zullen zij haar niet langer kunnen negeren.
Gebrekkig, precies omdat zij ideologisch is en niet mythisch, zoals het model zou willen. De fout vindt immers haar oorsprong in de vermenging van mythe en ideologie. De retoriek, hypertrofisch geworden, krijgt ten onrechte een deel van de menselijke werkelijkheid toegeschreven dat tot de Persoon behoort. En waarom dat alles? Omdat de mediationisten God ontzien, voor de enen, en de partij, de vakbond, het ministerie of de seculariteit voor de anderen. Allemaal hypostasen die aan de theorie voorafgaan en waarvan zij de aseïteit herstructureert. Dat hebben zij zorgvuldig omzeild. Jean Gagnepain en zijn eerste leerlingen hebben er immers de voorkeur aan gegeven hun theorie te vervalsen, veeleer dan al hun oude verbondenheden en competenties neer te leggen voordat zij de epistemologie betraden.
