Elementen van de axionomie

Dit boek is alleen beschikbaar in het Frans

Adrien Morel modelleert hier de menselijke faculteit van de Norm, door het volledige freudiaanse corpus over de neurosen te reorganiseren binnen het kader van de klinische anthroponomie, in vlakken, fasen en assen.

Al haar begrippen, van overdracht tot fantasme, van verdringing tot libido, enzovoort, zonder uitzondering, worden teruggebracht tot inclusies of integraties van axiodiceïsche eenheden en identiteiten. Die door Freud zelf echter niet als zodanig zijn geïdentificeerd.

Het freudiaanse corpus haalt uit deze omzetting een onbetwistbare en spectaculaire epistemische meerwaarde, terwijl de anthroponomie er de bevestiging vindt van een experimentele klinische verificatie.
En wat voor bevestiging! Het is Sigmund Freud zelf die alle begrippen en mechanismen heeft onderscheiden die door Adrien Morel worden hernomen. Deze beperkt zich ertoe ze af te bakenen en te definiëren binnen het kader van zijn model. Dat model wordt daardoor geverifieerd, versterkt en gevalideerd door de ontdekker van het onbewuste zelf. Zo komt het tot een eindelijk volledige, coherente en operationele versie van de klinische anthroponomie.
Volledig betekent niet voltooid. Integendeel: alles begint nu pas. Nu de menswetenschappen eindelijk tot stand zijn gekomen, zullen alle problematiseringen van de mens profiteren van een epistemologische modellering. Alles moet nog worden gedaan, maar het kader staat er, en dat zal mogelijk maken wat nog moet gebeuren.
 

Uiteraard op voorwaarde dat onze soortgenoten zich ervan meester maken. Daar wringt de schoen. Mensen zijn zo gehecht aan hun archaïsche ideologieën. Zelfs wanneer zij in de eenentwintigste eeuw van kennis hun beroep maken. Zelfs in dat Frankrijk dat zich rationalistisch en universalistisch noemt, terwijl het opvattingen over het rationele, het universele en het transcendente ontvouwt die even archaïsch als ideologisch zijn.